Sangurin um Harran er ikki bert at hoyra í samkomum og kirkjum – tíbetur mugu vit siga.

Hann hoyrist víða hvar: í hølum og høllum bæði inni og úti – í útvarpi og í sjónvarpi – á fløgum og á bondum. Hann verður sungin bæði í gleði og í sorg.